Sessizliğin Sesi
Kulağımda bir uğultu, dünya sanki suda, sesler dolusu kelimeler yarım. Bir zamanlar net olan melodiler şimdi puslu bir rüya,
sessizlik yeni arkadaşım, en yakın sırdaşım.
Dudakları okuduğum gözlerim kulak oldu, mimik şakası yeni bir anlam kazandı. Ellerin dansı işaret dili, yeni dilim oldu, sessizliğin içinde, iletişimin farklı ayrıntıları kavradım.
Sokakta sürekli araba kornası, görülmez oldu, tehlike mi çoğalıyor, yoksa sadece bir selamlaşma mı? Kuş cıvıltıları, yaprak hışırtıları uzak bir anı, rüzgarın tenimi okşayışı, hala en güzel şarkım oldu.
Aile sofrasında, kahkahaların yerini gülümsemeler aldı. Konuşmaları takip ettim, bulmacaları çözdüm gibi. Bazen yalnızlık hissi içimi sardı, sevdiklerimin sabrı ve anlayışı, en büyük hediyem oldu.
İş yerinde zorluklar, yanlış anlaşılmalar, "Bir daha tekrarlanır mısınız?" cümlem oldu. Azim ve kararlılıkla tüm engelleri aştım. Başarılarım, sessizliğin içinden yükselen bir çığlık oldu.
Teknoloji, kimi zaman umut ışığım oldu, İşitme cihazları, implantlar, yeni sesler getirdi. Ama kabullenmek güç verdi bana, her zorluk, beni daha da güçlendirdi.
Artık biliyorum, işitmek sadece kulakla değil. Kalp de duyuyor, ruh da anlıyor. Sessizliğin içinde buldum kendi sesimi, ve haykırıyorum dünyaya: "Ben de varım!"
Evet, işitme kaybım var ama bu beni tanımlamaz. Ben bir bireyim, bir dost, bir sevgili, bir çalışanım. Zorluklarım var ama hayallerim de var. Her gün sessizliğin içinde, kendi şarkımı yazıyorum.
Kulağımda bir uğultu, dünya sanki suda, sesler dolusu kelimeler yarım. Bir zamanlar net olan melodiler şimdi puslu bir rüya,
sessizlik yeni arkadaşım, en yakın sırdaşım.
Dudakları okuduğum gözlerim kulak oldu, mimik şakası yeni bir anlam kazandı. Ellerin dansı işaret dili, yeni dilim oldu, sessizliğin içinde, iletişimin farklı ayrıntıları kavradım.
Sokakta sürekli araba kornası, görülmez oldu, tehlike mi çoğalıyor, yoksa sadece bir selamlaşma mı? Kuş cıvıltıları, yaprak hışırtıları uzak bir anı, rüzgarın tenimi okşayışı, hala en güzel şarkım oldu.
Aile sofrasında, kahkahaların yerini gülümsemeler aldı. Konuşmaları takip ettim, bulmacaları çözdüm gibi. Bazen yalnızlık hissi içimi sardı, sevdiklerimin sabrı ve anlayışı, en büyük hediyem oldu.
İş yerinde zorluklar, yanlış anlaşılmalar, "Bir daha tekrarlanır mısınız?" cümlem oldu. Azim ve kararlılıkla tüm engelleri aştım. Başarılarım, sessizliğin içinden yükselen bir çığlık oldu.
Teknoloji, kimi zaman umut ışığım oldu, İşitme cihazları, implantlar, yeni sesler getirdi. Ama kabullenmek güç verdi bana, her zorluk, beni daha da güçlendirdi.
Artık biliyorum, işitmek sadece kulakla değil. Kalp de duyuyor, ruh da anlıyor. Sessizliğin içinde buldum kendi sesimi, ve haykırıyorum dünyaya: "Ben de varım!"
Evet, işitme kaybım var ama bu beni tanımlamaz. Ben bir bireyim, bir dost, bir sevgili, bir çalışanım. Zorluklarım var ama hayallerim de var. Her gün sessizliğin içinde, kendi şarkımı yazıyorum.
